Bugün ehliyet parasını yatırmak için Uluçınar Vergi Dairesi’ne gittim. İlk girince nereden işlem yapacağımı anlayamadım. Birkaç kişiye sordum pek ilgilenmediler sağolsunlar. Sonra etrafıma leyla leyla, ne yapacağını bilmez bir vaziyette bakarken karşı taraftaki memur teyze gel gel işareti yaptı. İlk başta beni neden çağırsın diye pek oralı olmadım ama sonradan ben mi diye el işareti yapınca ve onay alınca yanına gittim.

“Ne işlem yapacaksın?” diye sordu ve ben de derdimi anlattım. “Gel sen şu zarflara pul yapıştır ben senin işini hallederim arkadan.” dedi. Hem fazla beklememiş olacağımı da söyledi. Kabul edip yanındaki masaya oturdum. Bayağı da yorulmuştum. Pek de iyi geldi :) Memur teyze nasıl yapacağımı gösterdikten sonra işimi de beş dakikaya halletti. Ben de kolları sıvayıp başladım “tebliğ zarflarına” pul yapıştırmaya. Bir yeşil bir kırmızı… Bunu bloguma yazabilirim diye düşündüğümden zarfların ne zarfı olduğunu da iyice ezberledim. Bu arada teyzeyle hemşehri de çıktık :)

İşimi bir güzel bitirip, dinlenmiş olarak Trafik Tescil Bürosu’nun yolunu tuttum. Girişte arama cihazından herkes kafasına göre geçiyordu. Emniyete milletin bu kadar umursamazca girmesi ve polislerin hiçbir kontrol yapmaması beni çok şaşırttı. Tabi ben diğer insanlar gibi yapmadım ve telefonum ile anahtarları kenara koyup öyle geçtim. Sonra arkamdan bir alkış sesi geldi ama beni mi alkışladılar bilemiyorum. Arkama dönüp bakmadım nedense :)

İşte böyle ehliyetimi de almış oldum bugün. Çok mutlu da oldum. Ehliyetime sponsor olan babam, amcam ve halama teşekkürlerimi borç biliyorum :)

Sağlıcakla kalın vesselam.

Ha! Unutmadan.

Gülümseyin :) İçiniz açılır